ស្នាមដំបៅនិងស្នាមផ្សះ
មិនអួតទេ ខ្ញុំគឺជាក្មេងដែលមានសំណាងលើសក្មេងដទៃជាច្រើនទៀត ដែលក្នុងចំណោម ពូកគេខ្លះ គ្មានឪពុក គ្មានម្ដាយ គ្មានសាច់ញាតិ ឬ ជួបប្រទះការខ្វះខាតក្នុងជីវភាពរស់នៅ ឬ ខ្វះខាតលក្ខខ័ណ្ឌជាច្រើន ទៀតក្នុងការរស់នៅ ។ ផ្ទុយពីពួកគេ ខ្ញុំគឺមានអ្វីៗគ្រប់បែបយ៉ាងដែលពួកគេមិនមាន ឬ មិនធ្លាប់មានទាល់តែ សោះក្នុងឆាកជីវិតរបស់ពួកគេ ខ្ញុំមានលក្ខខ័ណ្ឌដ៏ល្អសម្រាប់ការរស់នៅ តែមិនយល់សោះថាហេតុអ្វីបានជា ខ្លួនឯងនៅតែមានកង្វល់ ?
តាមពិតមិនមែនមិនយល់នោះទេ តែប្រហែលជាខ្ញុំមិនចង់យល់វាដោយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ។ ខ្ញុំមាន បញ្ហាខ្លះៗជាមួយប៉ារបស់ខ្ញុំ តែពេលខ្លះខ្ញុំបង្ខំចិត្តធ្វើឲ្យខ្លួនឯងហាក់បីដូចជាគ្មានរឿងរ៉ាវអ្វីទាល់តែសោះ តែជាការពិតនោះ គឺវាពិតជាបានក្លាយទៅជាដំបៅមួយក្នុងចិត្តខ្ញុំរួចទៅហើ្យ ។ ខ្ញុំមិនចង់រកថ្នាំមកព្យាបាលវាទេ គឺចង់ទុកឲ្យវាក្លាយទៅជាស្នាមអនុស្សាវរីយ៍មួយដែលគាត់បានបន្សល់ឲ្យខ្ញុំ ក្នុងនោះរួមមាន ការព្រងើយកន្តើយ ការមិនយកចិត្តទុកដាក់ ការមិនផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅ ការមិនបំពេញតួនាទីជាឪពុកដ៏ល្អ និងការមិនដែល បង្ហាញពីក្ដីស្រលាញ់ពីឪពុកមកឲ្យកូន ។ ទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំនិងគាត់គឺឈានមកដល់កម្រិតមួយក្បែរចំណុចសូន្យទៅហើ្យ ខ្ញុំខាននិយាយទៅកាន់គាត់ជាង៦-៧ឆ្នាំមកហើ្យ ហើ្យក៏មិនដឹងថាវានឹងបន្តមកដល់ពេលណាទៀតដែរ ។ ចាំបានថា តាំងពីតូចមក កំហុសដែលខ្ញុំប្រព្រឹត្តិខុសនោះគឺភាពងរង៉ក់ច្រើន ចូលចិត្តយំ ចូលចិត្តឲ្យគេឯងមកលួងលោម…សង្ឃឹមថា មិនមែនដោយសារតែហេតុផលនេះទេ ដែលធ្វើឲ្យប៉ាធុញ មិនរវីរវល់ មិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំនោះ ? ខ្ញុំមានចម្ងល់មួយដែលលាក់លៀមក្នុងចិត្តតាំងពីតូចមក ខ្ញុំឆ្ងល់ ខ្ញុំចង់សូរទៅប៉ាថា ប៉ាពិតជាមិនដឹងទាល់តែសោះថាខ្ញុំត្រូវការអ្វីទេ មែនទេ ? អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការ គឺមានច្រើនយ៉ាងណាស់ តែសូម្បីតែចំណុចតូចមួយ ក៏ប៉ាមិនដែលផ្ដល់ឲ្យខ្ញុំដែរ ផ្ទុយទៅវិញប៉ាបែរជាផ្ដល់ឲ្យខ្ញុំនូវអ្វីដែលខ្ញុំមិនត្រូវការទៅវិញ ។
បើគ្មានម៉ាក់ ប្រហែលជាខ្ញុំគ្មានឈ្មោះថាជាមនុស្សមានសំណាងទៀតនោះទេ ។ ម៉ាក់បានផ្ដល់ឲ្យខ្ញុំនូវអ្វីៗគ្រប់បែបយ៉ាង និងអ្វីដែលធំបំផុតនោះគឺ សេចក្ដីស្រលាញ់ ។ ម៉ាក់ហត់នឿយណាស់ហើ្យ ចំពោះការចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សារូបខ្ញុំរៀងមក ។ រយៈពេល ១៧ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ អាចនិយាយបានថាម៉ាក់បានដើរតួនាទីជាម្ដាយផង ជាឪពុកផង និងជាទីប្រឹក្សាដ៏ល្អរបស់ខ្ញុំទៀតផង ។ តែកំហុសជាច្រើនដែលខ្ញុំបានធ្វើទៅលើគាត់គឺចូលចិត្តធ្វើឲ្យគាត់ខឹង នឹងភាពចចេសរឹងរូសរបស់ខ្ញុំ ។ ពេលខ្លះខ្ញុំគិតខ្លួនឯងថា៖រចនា!ពេលនេះឯងធ្វើឲ្យគាត់ខឹងហើ្យ គាត់ប្រាកដជាស្អប់ឯង ហើ្យឯងក៏ប្រហែលជាគ្មានអ្នកដែលស្រលាញ់ទៀតដែរ ពីមុនអត់មានប៉ាតែនៅមានម៉ាក់ ចុះបើអត់ពីម៉ាក់ទៀត ឯងនឹងក្លាយទៅជាអ្វីទៅ ? ឯងនឹងត្រូវរស់នៅដោយរបៀបណា ? ទាំងនេះជាគំនិតមួយមុនពេលគេង តែពេលដែលខ្ញុំក្រោកពីគេងវិញ ផ្ទៃមេឃក៏ស្រលះដូចពីមុនដដែល ប្រៀបដូចជារឿងរ៉ាវទាំងឡាយបានវិវត្តន៍មកជាល្អវិញ ម្សិលមិញម៉ាក់ខឹង គិតថាម៉ាក់ឈប់ស្រលាញ់ខ្លួនទៀតហើ្យ តែបែរជាថ្ងៃនេះម៉ាក់នៅតែល្អនឹងខ្ញុំដូចដើម ម៉ាក់នៅតែផ្ដល់ក្ដីស្រលាញ់ ភាពកក់ក្ដៅ និងព្រហ្ម វិហារធម៌ឲ្យខ្ញុំដូចមុន ខ្ញុំស្ទើរតែមិនជឿខ្លួនឯងទាល់តែសោះ ។
ហេតុអ្វីបានជាប៉ាមិនស្រលាញ់ខ្ញុំ និងមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំដូចអ្វីដែលម៉ាក់បានធ្វើទៅ ? គួរឲ្យអស់សំណើចណាស់ដែលប៉ាចិញ្ចឹមខ្ញុំជាមួយនឹងការមិនបានផ្ដល់អ្វីឲ្យខ្ញុំសោះ សូម្បីតែការស្រលាញ់ !ប្រសិនបើចម្លើយរបស់ប៉ាគឺស្រលាញ់ តែគ្រាន់តែមិនចង់ឲ្យកូនដឹងចិត្ត នោះវារឹតតែគួរឲ្យអស់សំណើចទៀតហើ្យ យ៉ាងហោចណាស់ សុំត្រឹមឲ្យខ្ញុំបានដឹងថានៅមានប៉ាដែលបារម្ភពីខ្ញុំ នោះវាគ្រប់គ្រាន់ហើ្យ!!!
ម៉ាក់ ! អរគុណចំពោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ! អរគុណចំពោះការស្រលាញ់ ! អរគុណដែលមិនបានបោះបង់ខ្ញុំចោល ! អរគុណដែលបានផ្សះផ្សារបួសមួយនេះ ! ម៉ាក់ ! កូនស្រលាញ់ម៉ាក់!!!
ពេលនេះ ស្នាមដំបៅនិងស្នាមផ្សះមួយនេះ ត្រូវបានកត់ទុកក្នុងប្លក់របស់ខ្ញុំហើ្យ ! ពិតជាបានធូរស្បើយក្នុងអារម្មណ៍ណាស់ ! អរគុណ ចំពោះការចំណាយពេលវេលាមកអានអត្ថបទនេះ !ចុះអ្នកវិញ ? មានអ្វីឲ្យខ្ញុំជួយចែករំលែកនោះទេ ?
33 ចំលើយ មកទល់ពេលនេះ ↓
Rainna // ខែ វិច្ឆិកា 27, 2007 ម៉ោង 11:50 ព្រឹក
វាបានកប់ទុកក្នុងចិត្តរបស់មិត្តឯងម្នាក់នេះយូរហើយ! មិនអញ្ចឹងហ្អេះ?
ramana // ខែ វិច្ឆិកា 28, 2007 ម៉ោង 8:10 ព្រឹក
មិនដឹងនិយាយម៉េចអោយត្រូវទេនៀកគ្រាន់តែដឹងថារចនានិយាយដូចជាចាស់ទុំណាស់ចឹង។កុំគិតច្រើនអីបើប៉ាអត់ស្រលាញ់មានម៉ាក់ស្រលាញ់ហើយតើហើយនៅមានបងៗជាច្រើននាក់ទៀតមិនចឹងហ្អី!
naraths // ខែ វិច្ឆិកា 29, 2007 ម៉ោង 4:08 ព្រឹក
ហេតុអ្វីក្មេងៗ ត្រូវគិតបែបនេះ! ចាំមើលយូរទៅ ដឹងហើយ… ពីមុនក៏ ខ្ញុំធ្លាប់គិតបែបនេះដែរ ។
សុវណ្ណរចនា // ខែ វិច្ឆិកា 30, 2007 ម៉ោង 9:25 ព្រឹក
រ៉េនណា៖ដូចតែគ្នាទេសំលាញ់!មិនមែនចង់បង្ហាញពីអារម្មណ៏តូចចិត្តអីនោះទេគ្រាន់តែចង់ឲ្យវារសាយខ្លះប៉ុណ្ណោះ
ramana៖អរគុណបងស្រី!ខ្ញុំក៏ធ្លាប់គិតថាលែងទាមទារចង់បានការស្រលាញ់ពីប៉ាទៀតដែរតែមិនដឹងហេតុអីចេះតែមានអារម្មណ៏ច្រណែននឹងគេដែលមានប៉ានៅថ្នាក់ថ្នម?មនុស្សយើងគឺលោភបែបនេះឯង ។តែហេតុអីបានជាបងស្រីគិតវាងាយៗម៉្លេះ?បើប៉ាអត់ស្រលាញ់មានម៉ាក់ស្រលាញ់ហើ្យតើហើ្យនៅមានបងៗជាច្រើននាក់ទៀត…ប្រសិនបើខ្ញុំអាចគិតបែបនេះតាំងពីយូរប្រហែលជាមិនមានអត្ថបទនេះចុះផ្សាយទេមើលទៅ?តែក៏អរគុណធំៗចំពោះការរាប់អានពីបងស្រី
បងណារដ្ឋ៖ពីមុនបងធ្លាប់គិតបែបនេះដែរ?ចុះឥលូវ?ហេតុអីបានជាបងឈប់គិតវាទៀត?វាលែងសំខាន់សំរាប់មនុស្សធំមែនទេ?អ្នកដែលទាមទារការស្រលាញ់នោះមានតែក្មេងៗដូចជាខ្ញុំទេមែនទេ?
naraths // ខែ វិច្ឆិកា 30, 2007 ម៉ោង 11:30 ព្រឹក
ព្រោះពីតូច មិនដឹងថាមានវា ។ ការពិតវានៅនឹងខ្លួនរហូត… ទោះចាស់ប៉ុណ្ណាក៏មានវាដែរ ។
សុវណ្ណរចនា // ខែ ធ្នូ 1, 2007 ម៉ោង 3:02 ព្រឹក
មិនដឹងគឺមិនអីនោះទេតែបើបានជាដឹងហើ្យនោះទើបជាបញ្ហា។
រជ្ជនី // ខែ ធ្នូ 1, 2007 ម៉ោង 12:09 ល្ងាច
កុំគិតច្រើនពេករចនា! ចាំបន្តិចទៀតចាំគិត! ពេលនេះអ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើគឺខំរៀនសិន! ខ្ញុំក៏ដូចឯងដែរប៉ាមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំទេ! ព្រោះគាត់មាននានិងប្អូនប្រុសជាក្មេងដែលឆ្លាតនឹងរៀនពូកែ! តែខ្ញុំមិនដែលខឹងគាត់អីបន្តិចទេ! ព្រោះគ្រប់យ៉ាងគាត់មានហេតុផលរបស់គាត់!ហើយមានម៉ាក់ម្នាក់គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ!មែនណាពេលខ្លះលួចតូចចិត្តម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ!
រជ្ជនី // ខែ ធ្នូ 1, 2007 ម៉ោង 12:12 ល្ងាច
ធូរក្នុងចិត្តបន្តិច! សង្ឃឹមថាឯងនឹងព្យាយាមយល់ពីចិត្តអ្នកមានវិបត្ថិដូចគ្នាណាមិត្ត!
naraths // ខែ ធ្នូ 1, 2007 ម៉ោង 1:28 ល្ងាច
គិតបង្កើតក្រុមកាកបាទខៀវមួយទៅហ្អី!! បើសម្បូរអ្នកខូចចិត្តពេកចឹង…
alex // ខែ ធ្នូ 1, 2007 ម៉ោង 3:13 ល្ងាច
oh! kuo oy a. nert nas nor..!
your story not diffirent with mine pun marn te.
before i used to think like u too… but now terb me ban know kan tae cleat ta kmian parents na de men jong oy child ro bos them good noos te, hery kor rert tae kmian parents na men love their child nos de…
so don’t sad teat ey trov try to see tae adventages of your dad klas pong tov pel klas he worried about u tae u men dueng kor arj ta ban de so please try to forget the disadventages of your dad tov think in good way klas pong….
that’s all i want to say…
hope you’ll get better from day to day from me or u can contact me back at this ” vottey@yahoo.com” bye see u!
alex // ខែ ធ្នូ 1, 2007 ម៉ោង 3:15 ល្ងាច
oh! kuo oy a. nert nas nor..!
your story not diffirent with mine pun marn te.
before i used to think like u too… but now terb me ban know kan tae clear ta kmian parents na de men jong oy child ro bos them good noos te, hery kor rert tae kmian parents na men love their child nos de…
so don’t sad teat ey trov try to see tae adventages of your dad klas pong tov pel klas he worried about u tae u men dueng kor arj ta ban de so please try to forget the disadventages of your dad tov think in good way klas pong….
that’s all i want to say…
hope you’ll get better from day to day from me or u can contact me back at this ” vottey@yahoo.com” bye see u!
alex // ខែ ធ្នូ 1, 2007 ម៉ោង 3:19 ល្ងាច
sorry na that i confuse to send u two times so sorry pong
សុវណ្ណរចនា // ខែ ធ្នូ 2, 2007 ម៉ោង 5:26 ព្រឹក
រជ្ជនី!ខ្ញុំមិនដឹងនិយាយយ៉ាងម៉េចទេពេលនេះ,,,ឯងថាប៉ាឯងមានហេតុផលរបស់គាត់តែខ្ញុំវិញមិនដឹងថាជាហេតុផលអ្វីរបស់គាត់នោះទេដែលចាំបាច់ត្រូវតែព្រងើយកន្តើយនឹងកូនស្រីខ្លួននោះ។ឯងដឹងទេ?មិនថាតែខ្ញុំនោះទេគឺគ្រប់កូនៗទាំងអស់សុទ្ធតែទទួលបាននូវអារម្មណ៏បែបនេះគ្រាន់តែពួកគាត់មិនខ្វល់ពីរឿងនេះដូចខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ខ្ញុំក៏គិតដូចឯងដែរគឺមានម៉ាក់ម្នាក់គ្រប់គ្រាន់ហើ្យ!:)
បងរដ្ឋ!យោបល់ល្អមែន!តែកាកបាទខៀវនោះប្រហែលជាគ្មានរូបបងជាសមាជិកទេមើលទៅព្រោះដូចជាមិនដែលឃើញខូចចិត្តនឹងគេសោះ …តែប្រហែលជាមានបងបឿនម្នាក់ដែរស្នេហ៏ហឺតស្នេហ៏ហៃរបស់គាត់មិនដឹងជាដល់ណាទៅហើយទេ:?:
អរគុណធំៗបងalex!ខ្ញុំដឹងថាបងមានបំនងល្អចំពោះខ្ញុំ។តែមូលហេតុដែលខ្ញុំមិននិយាយទៅកាន់គាត់នោះគឺគ្រាន់តែចង់ឲ្យគាត់បានដឹងពីកំហុសរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។សំណាងហើយដែលខ្ញុំជាកូនពៅពុំនោះទេប្រសិនបើខ្ញុំមានប្អូនទៀតនោះខ្ញុំពិតជាខូចចិត្តទ្វេរឡើងហើ្យដែលឃើញប្អូនរបស់ខ្ញុំជួបនឹងរឿងបែបនេះទៀតនោះ។
រជ្ជនី // ខែ ធ្នូ 3, 2007 ម៉ោង 11:34 ព្រឹក
ពេលខ្លះយើងព្យាយាមកុំគិតពីវាខ្លះទៅណាមិត្ត! កុំគិតច្រើនពេកណា!
សុវណ្ណរចនា // ខែ ធ្នូ 4, 2007 ម៉ោង 3:13 ព្រឹក
តាមពិតវាក៏ពុំមែនជារឿងសំខាន់អីណាស់ដែរ។មិនមែនជាក្មេងបៀមដៃដែលត្រូវការមានគេមកថ្នាក់ថ្នមទៀតទេត្រូវតែរ៉ឹងប៉ឹងឡើងមិនចឹងហ្អី?
រជ្ជនី // ខែ ធ្នូ 4, 2007 ម៉ោង 4:05 ព្រឹក
និយាយចឹងបានត្រឹមត្រូវ!
ramana // ខែ ធ្នូ 4, 2007 ម៉ោង 8:28 ព្រឹក
ហ្អេ!រចនា បងដឹងថាពេលខ្លះនិយាយវាស្រួលណាស់ ប៉ុនែ្តអី្វដែលបងនិយាយ គឺគ្រាន់តែមិនចង់អោយប្អូនគិតច្រើនពេក។ ពេលខ្លះបងចង់ដូចប្អូនចឹង មានមិត្តភ័ក្រ្តអោយច្រើនៗ តែបងមិនសូវមានអ្នកណាចង់រាប់រកទេ។ ព្រោះយ៉ាប់ ពេក។ឃើញទេ ប្អូនចង់អោយប៉ាកុំព្រងើយកន្តើយដាក់ប្អូន ចំពោះបងវិញបងចង់បានមិត្តភ័ក្រ្តច្រើនដូចប្អូនចឹង។ មនុស្សយើងកើតមកត្រូវតែមានខ្លះអត់ខ្លះចឹងហើយ។
រជ្ជនី // ខែ ធ្នូ 4, 2007 ម៉ោង 9:44 ព្រឹក
ខ្ញុំក៏ចឹងដែរ! អត់មានមិត្តពិបាកណាស់! គ្មានគ្នានិយាយលេង! ពេលខ្លះគិតថាខ្លួនឯងឯការណាស់! ដូចចកដែលរសាត់អត់គោលដៅ!
davithpheap // ខែ ធ្នូ 5, 2007 ម៉ោង 7:24 ព្រឹក
Hmmm… it seems that ur family has a lot of trouble to get through. If ur dad doesn’t have other wife beside ur mum, I’m sure he loves u so much. But if he has other wifes n has other child… He perhaps need to share his love to a lot of people. Borng Pheap
សុវណ្ណរចនា // ខែ ធ្នូ 6, 2007 ម៉ោង 3:44 ព្រឹក
អរគុណបងramana!បងរួសរាយបែបនេះមិនសមជាមនុស្សយ៉ាប់ហើ្យគ្មានមិត្តភ័ក្រ្តទេបងស្រី!យ៉ាងណាៗសូមចុះឈ្មោះជាមិត្តរបស់បងមួយហើ្យនៀក!ងាយឯណាទៅរកបានមនុស្សល្អចេះដឹងសុខទុក្ខដូចជាបងស្រីនោះ?រជ្ជនី!យល់ដូចខ្ញុះដែរអត់?
បងdavithpheap៖ វាជារឿងពីមុនដែលគាត់មាន. . . តែឥលូវគឺប្រហែលជាអត់ទេ:?: ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមកខ្ញុំនឹងគាត់គឺមានសភាពបែបនេះ!ខ្ញុំពិបាកនឹងបំភ្លេចវាទោះបីជាខ្ញុំមិនចង់ចាំរឿងនោះក៏ដោយ!:(
davithpheap // ខែ ធ្នូ 6, 2007 ម៉ោង 6:32 ព្រឹក
I guess it has story like this. In Cambodia, it’s not only ur father who seek other girls beside the own wife, I think more than 70percents of the men are like this. It’s the old generation. That’s why we a the girls, we need to fight for our right. We need the man to respect us more. I mean that a man need to be faithful to a girl he loves, he can’t go after other girl. But in the generation of ur dad or my dad, the man learn to be like this, the man learn to have other woman beside his own wife, the man learn to spend time with other girl beside his own family… so we need to understand about it. If ur dad, i mean now, he is faithful to ur mum, the problem is that u need to forgive him. N I’m sure even he never said he loved u, he really really love u. If u open ur eye, u will c some good points of ur dad. Believe me, the man never know how to show his feeling of love. U will understand it when u grow up.
សុវណ្ណរចនា // ខែ ធ្នូ 7, 2007 ម៉ោង 3:55 ព្រឹក
the man never know how to show his feeling of love???
ramana // ខែ ធ្នូ 7, 2007 ម៉ោង 5:21 ព្រឹក
ហាហាមានអីដោយសារចង់មានមិត្តភ័ក្រ្តនឹងហើយបានខំត្រាច់ចរពីប្លក់មួយទៅប្លក់មួយនឹងហើយបើមានគេយល់ព្រមធ្វើមិត្តហើយ រឿងអីទៅប្រកែក។ ហាហា
រជ្ជនី // ខែ ធ្នូ 7, 2007 ម៉ោង 9:47 ព្រឹក
មិនបាច់ប្រាប់ទេ! យើងចុះឈ្មោះធ្វើប្អូនគាត់យូរហើយហ្នឹង!
davithpheap // ខែ ធ្នូ 7, 2007 ម៉ោង 8:10 ល្ងាច
When u start to date a boy, u will learn it by urself
I don’t want to give u advice cos I’m 10years older than u. Borng Pheap
សុវណ្ណរចនា // ខែ ធ្នូ 8, 2007 ម៉ោង 10:45 ព្រឹក
បងramana៖ប្រាប់អាស័យដ្ឋាន wordpress របស់បងមក ខ្ញុំនឹងទៅលេង ។ ប្រាប់ខ្ញុំក៏ដូចជាប្រាប់មិត្តឯទៀតដែរ (កម្មវិធី2 in 1)
រជ្ជនី៖មានបងស្រីល្អចឹង អត់មានប្រាប់គ្នាឲ្យដឹងទេ!យ៉ាប់មែន មហាមិត្តមួយនេះវ៉ី!
បងdavithpheap៖អូ!មិនចង់ឲ្យមានថ្ងៃនោះឡើយ បងស្រី!
រជ្ជនី // ខែ ធ្នូ 8, 2007 ម៉ោង 11:12 ព្រឹក
របស់ល្អគេមិនដែលចែកគ្នាទេវ៉ី ប្រាប់ឲ្យដឹង!
davithpheap // ខែ ធ្នូ 9, 2007 ម៉ោង 12:48 ល្ងាច
Don’t need to hurry. Love is sth so special, n nobody know when it comes. Take ur time n enjoy with friends.
សុវណ្ណរចនា // ខែ ធ្នូ 10, 2007 ម៉ោង 3:01 ព្រឹក
រជ្ជនី៖កំណាញ់ម្ល៉េះអាពួកម៉ាក!
davithpheap៖thanks 4 ur words , sis!
ramana // ខែ ធ្នូ 14, 2007 ម៉ោង 2:35 ព្រឹក
សូមទោស ប្អូនស្រី អត់បានចូលមកលេងយូរហើយទើបឆ្លើយតបយឺត។បងនឹងដាក់អាសយដ្ឋាន អោយ តែកុំទៅតែឯងណា៎ បបួលរជ្ជនីទៅផងព្រោះខ្លាច ខ្មោចលង។
រជ្ជនី // ខែ ធ្នូ 15, 2007 ម៉ោង 8:40 ព្រឹក
មិនប្រាប់ក៏ទៅដែរ!
សុវណ្ណរចនា // ខែ ធ្នូ 16, 2007 ម៉ោង 3:29 ព្រឹក
ខ្មោចគ្មានឥទ្ធិពលលើខ្ញុំទេបងramana! ចឹងអាចទៅម្នាក់ឯងបានមិនបាច់បបួលនីទៅទេ!(សងសឹកនីម្ដង!)
natana // ខែ ធ្នូ 16, 2007 ម៉ោង 7:07 ព្រឹក
ហាហា៎ទៅម្នាក់ឯងក៏បានដែរស្វាគមន៌ជានិច្ច។